Filmsmaak van Mildred

Filmsmaak van…

Documentairemaakster Mildred Roethof (41) duikt in Rauw en puur (zondag, 16.10 Ned. 2) in de belevingswereld van jongeren.

Favoriete film

‘De leugen van Robert Oey, over de affaire rondom de asielprocedure van Ayaan Hirsi Ali (zie foto-inzet), is momenteel mijn favoriete film. Wat ik heel indrukwekkend aan deze documentaire vind, is dat Oey politici op een heel andere manier in beeld brengt. Hij weet ze bijvoorbeeld te laten zingen. En het allerbelangrijkste is eigenlijk dat de film alle perspectieven rondom het Nederlandse politieke drama weergeeft en laat zien dat de impact van een leugen heel groot kan zijn. Oey durft de personages, zoals Hilbrand Nawijn en Rita Verdonk, dicht op de huid te zitten en brengt daardoor in beeld hoe ze echt zijn.’

Favoriete acteur m/v

‘Gabourey Sidibe speelt in Precious een 16-jarig zwart meisje dat analfabeet is en lijdt aan overgewicht. Ze wordt opgevoed in Harlem, New York, door een disfunctionele moeder, met alle gevolgen van dien. Sidibe speelt dat zo fantastisch! Het bijzondere aan haar is dat ze nooit eerder heeft geacteerd en dat ze na een auditie uit driehonderd meisjes is gekozen voor die rol. Hoe ze eruitziet en hoe ze speelt heeft niets te maken met klassieke filmregels of iets dergelijks. Ik ben erg benieuwd naar haar volgende acteerprestatie en of ze een eendagsvlieg is.’

Liever niet

‘Ik vind dat als je van iemand de kriebels krijgt, je dan gewoon niet moet kijken! Je hebt een afstandsbediening, je kunt van tevoren bedenken naar welke film je wel of niet gaat, dusse… nee, dat heb ik niet zo. Je hebt zelf de keuze naar wie je gaat kijken.’

Favoriete regisseur

‘Tja, dan kom ik toch uit bij de regisseur van Precious, Lee Daniels. Hij heeft verschillende films geproduceerd, maar dit was zijn regiedebuut. Het verhaal in de film is op zich natuurlijk niet “onbekend” – een meisje dat een moeilijke jeugd doormaakt etcetera –, maar het filmische aspect dat Daniels daaraan toevoegt maakt de film bijzonder. De hoofdpersoon, het meisje, heeft allerlei fantasieën en ziet zichzelf op een heel andere manier dan haar werkelijke leven is. Die fantasieën krijg je enorm uitvergroot te zien.’

Favoriete scène

‘In een van de eindscènes van De leugen zien we Rita Verdonk in de tuin werken met haar man. Ze voeren een persoonlijk gesprek. Ik vind dat zo’n veelzeggende scène. Verdonk stelt zich daar heel kwetsbaar op. Dan denk je: wat weten we eigenlijk over politici? Het zijn zulke gewone mensen. Hun eenzaamheid en kwetsbaarheid durven ze niet vaak te tonen. In die scène spat dat er juist aan alle kanten vanaf.’

Ooit weggelopen uit de bioscoop?

‘Nee, ik ben nooit weggelopen uit de bioscoop omdat ik een film niet goed vond. Ik kan me niet voorstellen dat ik een film zó slecht vind dat ik weg zou lopen.’

Droomrol

‘Ik heb niet zozeer een droomrol, wel een droom: ik wil heel graag mooie documentaires kunnen blijven maken; dat daar genoeg budget voor is. Het zijn moeilijke tijden voor kunst en cultuur en de publieke omroep als het aan dit kabinet ligt. Ik wil als documentairemaakster bijzondere verhalen kunnen blijven vertellen.’

Hanneke Veldhuis

Gepost op: 18/12/2010 08:34
Categorie: Pers