de Volkskrant

Meisjes

Tv-recensie jean-pierre geelen

Goed idee, op de redactie van DWDD: we halen ‘losgeslagen gangstermeisjes’ naar de studio. Altijd bal. Dat trof: de vier ‘losgeslagen gangstermeisjes’ waren boos, heel boos, op documentairemaakster Mildred Roethof. Die had in haar NTR-serie Rauw en puur ‘alleen maar negatieve bullshit’ laten zien, en ‘al het positieve’ rond de losgeslagen gangstermeisjes weggelaten.

Het leek Roethof – van wie ik goed werk ken en die te prijzen valt voor haar moed zich in werelden te begeven waar de gemiddelde collega liever ver vandaan blijft – een goed idee om de strijd met de losgeslagen gangstermeisjes live voor de camera uit te vechten. Zondagmiddag is immers haar eerste aflevering, en ja, er moeten wel kijkcijfers bij elkaar gebokst worden, anders valt er volgens jaar niets meer te filmen.

Het boksgala werd een oorverdovende heksenketel – de gangstermeisjes leken helemaal losgeslagen. De idiootste DWDD-aflevering van dit jaar. Er viel geen touw aan vast te knopen, maar misschien was dat ook helemaal niet de bedoeling.

Misschien dat het enkel een opgezette publiciteitsstunt was; misschien was een van de meisjes wel Wendy van Dijk – je weet het niet meer, tegenwoordig. Misschien is dat ook het ongemakkelijke aan dit soort televisie: het spektakel doet je aan de buis kleven, maar je hebt geen idee waarnáár je zit te kijken, laat staan waarom eigenlijk.

Het was toch al de week van de losgeslagen gangstermeisjes. Ineens was ze er weer: Tanja Nijmeijer, Hollands eigen guerillera in de jungle van Colombia. In diverse programma’s dook het filmpje op van de Wereldomroep, waarin ze verklaarde niet terug te willen. Wie haar en haar kameraden van de FARC komt ‘bevrijden’, wordt ontvangen met ‘bazoeka’s, mijnen, mortieren – alles’, aldus de revolutionaire.

Het zag er verdomd overtuigend uit. Haar familie en instellingen doen er hun best voor haar terug te halen, maar het is duidelijk: Tanja wil blijven, tot de victorie of de dood.

Over en sluiten maar, zou je zeggen. Maar zo maak je geen televisie.

Televisie leeft van ophef en vertier. Van gangstermeisjes, zeilmeisjes, hun wenende moeders, hun oma desnoods.

‘Zou Tanja Leo heton, en een kalonde man zijn met een vlassig snorretje en zwetond in een onderbroek voor een legertent zitten – we zouden hem laten rotton’, zei ‘huisdichter’ Niko Dijkshoorn woensdag in DWDD. Ik ben geen poëziecriticus, maar hier had hij een punt.

Het Tanja-filmpje werd woensdag in Pauw & Witteman besproken met Leo de Boer, die eerder een documentaire over haar had gemaakt. De cameraman was een oplichter die hem ‘voor een paar mille had genaaid’. Hij zag ‘overduidelijk een soort propaganda-opzet’ in de beelden. Dat zag hij aan Tanja’s ‘keurige, smetteloze pakje’, ze kwam ‘net onder de douche vandaan’, kortom: ‘Het ging helemaal om het plaatje.’

Waarom precies, dat werd niet duidelijk. Zoals de hele kwestie rond Colombia en de FARC steeds maar niet het onderwerp is van alle Tanja-berichten. Op televisie hebben we ons meisje, en dat laten we ons niet afnemen, ook al heeft ze het heerlijk in de bossen van Colombia.

Jeroen Pauw sloot het gesprek veelzeggend af: ‘We komen er vast nog een keer op terug, want we zijn er al vaker over begonnen.’ Losgeslagen televisielogica.

Gepost op: 10/12/2010 02:02
Categorie: Pers